Adwokat Katarzyna Bórawska jest prawnikiem z kilkuletnim doświadczeniem zawodowym. Ukończyła studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji UMK w Toruniu gdzie między innymi reprezentowała swój uniwersytet w międzynarodowym konkursie prawniczym Philip C. Jessup International Law Moot Court Competition. Następnie odbyła staż w Ambasadzie RP w Waszyngtonie oraz staż w Parlamencie Europejskim w Brukseli gdzie uczestniczyła w pracach m.in. Komisji Spraw Zagranicznych (AFET) oraz Podkomisji Bezpieczeństwa i Obrony (SEDE).

Każdy z nas posiada dokumenty, na podstawie których możliwa jest np. nasza identyfikacja. W niektórych przypadkach dochodzi jednak do kradzieży takich dokumentów, a sprawca za ich pomocą stara się ,,podszyć” pod daną osobę i posługuje się cudzym dokumentem. Co za to jednak grozi?

Dokument w prawie karnym

Posługiwanie się cudzym dokumentem polega na używaniu dokumentu, który został spreparowany lub podrobiony w celu oszustwa lub zysku osobistego. Dokumenty te mogą obejmować różnorodne formy, takie jak tożsamość, wykształcenie, kwalifikacje zawodowe, a nawet dokumenty finansowe.

 

Na wstępnie warto rozważyć to, czym w zasadzie jest dokument na gruncie prawa karnego. Jak wskazuje art. 115 §  14 i 14a Kodeksu karnego, dokumentem jest każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji, z którym jest związane określone prawo, albo który ze względu na zawartą w nim treść stanowi dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne. Fakturą jest także dokument, o którym mowa w art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 1570, 1598 i 1852). Konstytutywną cechą wszystkich dokumentów jest zatem to, że z każdym z nich jest związane określone prawo albo ze względu na zawartą w nim treść stanowi on dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne.

Nie ma znaczenia forma dokumentu. Niewątpliwie jednak dokument ma charakter materialny, jest nim bowiem albo określony przedmiot, albo zapisany nośnik informacji. Nośnikiem dokumentu mogą być np. papier, dyskietka, płyta CD lub DVD, karta pamięci. Częste przykłady dokumentów objętych fałszerstwem to natomiast:

  1. dowód osobisty lub paszport,
  2. dyplomy ukończenia szkoły lub uczelni,
  3. świadectwa pracy,
  4. karty kredytowe lub dokumenty finansowe,
  5. zaświadczenia lekarskie i inne.

Posługiwanie się cudzym dokumentem

Ponadto, posługiwanie się cudzym dokumentem jest przestępstwem, które może skutkować poważnymi konsekwencjami prawymi. Zgodnie z art. 275 § 1 KK, kto posługuje się dokumentem stwierdzającym tożsamość innej osoby albo jej prawa majątkowe lub dokument taki kradnie lub go przywłaszcza, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Tej samej karze podlega, kto bezprawnie przewozi, przenosi lub przesyła za granicę dokument stwierdzający tożsamość innej osoby albo jej prawa majątkowe.

Przykładem posługiwania się cudzym dokumentem może być sytuacja, w której osoba przedstawia fałszywy dokument tożsamości podczas składania wniosku o uzyskanie kredytu w banku lub podczas rejestracji na konferencję naukową podając cudze dane osobowe i przedkładając posiadany dowód osobisty tej osoby.

Poza tym, posługując się cudzym dokumentem, sprawca naraża daną osobę np. na utratę zaufania społecznego i zniszczenie reputacji, co może mieć długofalowe konsekwencje w życiu osobistym i zawodowym. Osoba, której dokument został podrobiony, może również podjąć kroki prawne przeciwko sprawcy za naruszenie jej praw. Aby zapobiec posługiwaniu się cudzym dokumentem, istotne jest podejmowanie środków ostrożności, takich jak między innymi:

  • staranne weryfikowanie tożsamości osób, z którymi się współpracuje lub którym udziela się usług,
  • korzystanie tylko z wiarygodnych źródeł dokumentacji, takich jak urzędy, uczelnie czy instytucje finansowe,
  • regularna aktualizacja procedur weryfikacji dokumentów, aby unikać luk w zabezpieczeniach.

Podsumowując, posługiwanie się cudzym dokumentem jest poważnym przestępstwem, które może prowadzić do doktliwych konsekwencji prawnych dla sprawcy. Aby uniknąć takich sytuacji, ważne jest, aby wszelkie dokumenty były starannie weryfikowane i korzystać tylko z wiarygodnych źródeł dokumentacji.

Kontakt w zakresie porady prawnej dotyczącej prawa karnego i posługiwania się cudzym dokumentem

Kancelaria Adwokacka B-Legal Toruń, adwokat rozwodowy Katarzyna Bórawska

Telefon: +48 607-576-294

E-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Alimenty na dziecko od drugiego z rodziców są świadczeniami pieniężnymi, które mają na celu zapewnienie odpowiedniego wsparcia materialnego dla dziecka po rozpadzie małżeństwa czy też w sytuacji, gdy partnerzy rozchodzą się, a dziecko zamieszkuje z jednym z rodziców. Są one przeznaczone na pokrycie kosztów związanych z utrzymaniem, wychowaniem, nauką, opieką zdrowotną oraz innymi potrzebami dziecka. Jak można uzyskać zatem takie alimenty i w jaki sposób napisać odpowiedni pozew?

Pozew o alimenty

Podstawy prawne uzyskania alimentów na dziecko zawiera Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Przepisy te określają zasady ustalania wysokości alimentów oraz obowiązki rodziców wobec swoich dzieci, również po rozstaniu się. Wysokość alimentów na dziecko od byłego małżonka jest ustalana na podstawie dochodów oraz potrzeb dziecka, a także możliwości finansowych i obowiązków alimentacyjnych rodziców. Sąd podejmuje decyzję w tej sprawie, biorąc pod uwagę wszystkie istotne czynniki, takie jak zarobki obu rodziców, koszty utrzymania dziecka oraz inne okoliczności mające wpływ na jego dobro.

Obowiązek alimentacyjny wynika z zasady, że rodzice są zobowiązani do wspólnego pokrywania kosztów utrzymania i wychowania dziecka, nawet po rozwodzie lub rozstaniu. Oznacza to, że obaj rodzice, w tym były małżonek, mogą być zobowiązani do płacenia alimentów na rzecz dziecka. Alimenty na dziecko od byłego małżonka zwykle są wypłacane w formie miesięcznych płatności pieniężnych na konto bankowe drugiego rodzica. Jeśli między stronami nie było małżeństwa, to nie doszło do rozwodu, w którym sąd reguluje kwestie związane z alimentami na dziecko. Wówczas konieczne może być złożenie odpowiedniego pozwu o alimenty do właściwego sądu. Wysokość alimentów na dziecko od byłego małżonka może także ulec zmianie w razie zmiany okoliczności mających wpływ na sytuację finansową rodziców lub potrzeby dziecka.

Jak napisać taki pozew? O czym pamiętać?

Pozew o alimenty należy złożyć do sądu rejonowego (Wydziału Rodzinnego i Nieletnich). Właściwym miejscowo jest sąd według miejsca zamieszkania osoby uprawnionej, jak i sąd według miejsca zamieszkania strony pozwanej – wybór sądu należy do powoda. Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 28 lipca 2005 r. strona dochodząca alimentów nie ponosi opłat sądowych, także w sprawach o podwyższenie alimentów. Pozwu nie trzeba zatem opłacać.

Pierwszym krokiem jest podanie miejsca i daty sporządzenia pozwu, a także danych stron postępowania, czyli danych powoda (osoby ubiegającej się o alimenty) oraz pozwanej (osoby, od której żądane są alimenty). Należy podać imię, nazwisko, adres zamieszkania oraz inne istotne dane identyfikacyjne (np. PESEL). Należy wskazać także właściwy sąd i jego wydział. Pozew powinien posiadać także tytuł i należy w nim jasno określić żądanie, czyli kwotę alimentów, które powód żąda od pozwanej. Kwotę tę należy odpowiednio uzasadnić, przedstawiając koszty związane z utrzymaniem dziecka oraz dochody i możliwości zarobkowe strony pozwanej. Kluczowe mogą być tutaj odpowiednie dokumenty i dowody w sprawie, np. dokumenty potwierdzające wysokość zarobków stron, rachunki za opiekę zdrowotną dziecka, dokumenty dotyczące wydatków na edukację itp.

Oprócz tego w pozwie można zawrzeć także inne wnioski – np. o zabezpieczenie alimentów, a także o zwrot kosztów postępowania. W pozwie konieczne jest także wskazanie na tzw. oświadczenie o mediacji. Po uzasadnieniu zaś, na końcu pozwu powinien znajdować się podpis powoda lub jego pełnomocnika, jeśli został on ustanowiony. Konieczne jest także złożenie odpowiednich załączników do pozwu, w tym odpis pisma dla strony pozwanej. Jeśli masz wątpliwości lub potrzebujesz wsparcia, skorzystaj z pomocy prawnika, który pomoże Ci przygotować profesjonalny pozew o alimenty.

Reasumując, alimenty na dziecko od byłego partnera mają na celu zapewnienie odpowiedniego wsparcia materialnego dla dziecka po rozpadzie związku. Ich wysokość jest ustalana przez sąd na podstawie dochodów i potrzeb dziecka oraz możliwości finansowych rodziców. Jeśli nie ma regulacji w tym przedmiocie w wyroku rozwodowym albo zachodzi konieczność zmiany wysokości alimentów, trzeba złożyć w sądzie odpowiedni pozew.

Kontakt w zakresie porady prawnej dotyczącej prawa rodzinnego i pozwu o alimenty

Kancelaria Adwokacka B-Legal Toruń, adwokat rozwodowy Katarzyna Bórawska

Telefon: +48 607-576-294

E-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

 

W Polskim prawie karnym posiadanie długów samo w sobie nie stanowi przestępstwa i nie prowadzi do odpowiedzialności karnej. Czy jednak niespłacanie długów albo inne działania dłużnika mogą stanowić czyn zabroniony na gruncie Kodeksu karnego?

Działanie na szkodę wierzycieli

W polskim Kodeksie Karnym znajdują się przepisy dotyczące przestępstw związanych z pokrzywdzeniem wierzyciela przez dłużnika. Kluczowe artykuły to 300 i 301, które obejmują zarówno czyny polegające na zubożeniu masy upadłościowej, jak i utrudnianiu egzekucji zobowiązań. Karalne jest bowiem, zgodnie z art. 300 KK, działanie osoby, która w razie grożącej jej niewypłacalności lub upadłości, udaremnia lub uszczupla zaspokojenie swojego wierzyciela przez to, że usuwa, ukrywa, zbywa, darowuje, niszczy, rzeczywiście lub pozornie obciąża albo uszkadza składniki swojego majątku. Pozbywanie się zatem swojego majątku w przypadku posiadanie długów wobec określonych wierzycieli może zatem stanowić przestępstwo. Sprawca podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Przedmiotem ochrony są tutaj roszczenia uprawnionych wierzycieli i ich zabezpieczenie przed nieuczciwymi zachowaniami dłużników zmierzającymi do uniemożliwienia im zaspokojenia tych roszczeń.

Czynność sprawcza polega na uszczuplaniu lub udaremnianiu zaspokojenia wierzycieli. Udaremnienie oznacza całkowite wyłączenie możliwości zaspokojenia, uszczuplenie zaś – zmniejszenie należności. Jeżeli jednak pokrzywdzonym nie jest Skarb Państwa, to ściganie tego przestępstwa następuje na wniosek pokrzywdzonego. Ponadto, jeśli sprawca wyrządził przy tym przestępstwie szkodę wielu wierzycielom, to odpowiedzialność karna jest zaostrzona i sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Karalne jest także działanie osoby, która to w celu udaremnienia wykonania orzeczenia sądu lub innego organu państwowego, udaremnia lub uszczupla zaspokojenie swojego wierzyciela przez to, że usuwa, ukrywa, zbywa, darowuje, niszczy, rzeczywiście lub pozornie obciąża albo uszkadza składniki swojego majątku zajęte lub zagrożone zajęciem, bądź usuwa znaki zajęcia. Wówczas sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Czy można za to iść do więzienia?

Jak wynika zatem z powyższych przepisów, za wskazane działania związane z uszczuplaniem swojego majątku będąc dłużnikiem, można iść do więzienia. Poza wspomnianymi działaniami, przestępstwo stanowi także działanie osoby, która będąc dłużnikiem kilku wierzycieli udaremnia lub ogranicza zaspokojenie ich należności przez to, że tworzy w oparciu o przepisy prawa nową jednostkę gospodarczą i przenosi na nią składniki swojego majątku. Dotyczy to np. przenoszenie prywatnego majątku na spółki. Sprawca może utworzyć nową jednostkę samodzielnie albo wspólnie z innymi osobami. Nie ma to znaczenia dla przypisania odpowiedzialności za omawiany czyn. Wtedy sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Tej samej karze podlega, kto będąc dłużnikiem kilku wierzycieli doprowadza do swojej upadłości lub niewypłacalności.

Ustawa w art. 301 KK wskazuje nam także, iż kto będąc dłużnikiem kilku wierzycieli w sposób lekkomyślny doprowadza do swojej upadłości lub niewypłacalności, w szczególności przez trwonienie części składowych majątku, zaciąganie zobowiązań lub zawieranie transakcji oczywiście sprzecznych z zasadami gospodarowania, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Tutaj ta odpowiedzialność karna jest zatem mniej surowa. Trwonienie majątku oznacza zaś wszelkie czynności stanowiące gospodarcze marnotrawstw, a zaciąganie zobowiązań zwykle jest skutkiem zawarcia określonej transakcji, czyli przystąpienia do umowy. Zaciągnięcie zobowiązania polega w ty wypadku na zawarciu umowy cywilnoprawnej z obowiązkiem świadczenia.

Podsumowując, chociaż sam fakt posiadania długów nie prowadzi do kary pozbawienia wolności, działania mające na celu uniknięcie zobowiązań finansowych lub szkodzenie wierzycielom mogą być traktowane jako przestępstwa. W takich przypadkach, istotne jest zwrócenie uwagi na konkretny kontekst i działania podejmowane przez dłużnika. Warto również skonsultować się z prawnikiem, aby uzyskać dokładne i aktualne informacje dotyczące polskiego prawa karnego oraz konsekwencji prawnych związanych z zarządzaniem majątkiem w kontekście długów.

Kontakt w zakresie porady prawnej dotyczącej prawa karnego i przestępstw dotyczących wyzbywania się majątku

Kancelaria Adwokacka B-Legal Toruń, adwokat rozwodowy Katarzyna Bórawska

Telefon: +48 607-576-294

E-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Adopcja w polskim prawie rodzinnym to proces prawnie uregulowany, mający na celu przeniesienie praw i obowiązków rodzicielskich od rodziców biologicznych na adoptujących. Czy można jednak rozwiązać taką adopcję? Albo ją odwołać?

Rozwiązanie adopcji

Zasadniczo proces adopcyjny w Polsce obejmuje szereg etapów, a procedury mają na celu zapewnienie, że adopcja zachodzi w najlepszym interesie dziecka. Prawo rodzinne ustanawia określone kryteria, które muszą być spełnione przez osoby ubiegające się o adopcję. Polskie prawo zapewnia adoptującym pewne prawa, ale równocześnie nakłada na nich określone obowiązki. Cała procedura wymaga odpowiedniej decyzji sądu i ma na celu zapewnienie dziecku odpowiednich warunków życia.

Przysposobienie ma znaczące skutki dla dziecka. Zapewnia mu nową rodzinę i środowisko, co może mieć pozytywny wpływ na jego rozwój emocjonalny, społeczny i psychiczny. Jednak proces ten może również wiązać się z pewnymi wyzwaniami związanymi z adaptacją i akceptacją nowego otoczenia. Sąd po przysposobieniu nadal monitoruje sytuację dziecka, aby upewnić się, że pozostaje ono w zdrowym i bezpiecznym środowisku.

Niekiedy może jednak także dojść do rozwiązania przysposobienia. Według art. 125 §  1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, z ważnych powodów zarówno przysposobiony, jak i przysposabiający mogą żądać rozwiązania stosunku przysposobienia przez sąd. Rozwiązanie stosunku przysposobienia nie jest jednak dopuszczalne, jeżeli wskutek niego miałoby ucierpieć dobro małoletniego dziecka. Orzekając rozwiązanie stosunku przysposobienia, sąd może, stosownie do okoliczności, utrzymać w mocy wynikające z niego obowiązki alimentacyjne.

Jest to jedyna przewidziana w ustawie droga rozwiązania tego stosunku prawnego, nie powoduje więc automatycznego rozwiązania stosunku przysposobienia ani późniejszego przysposobienia małoletniego przez inną osobę, ani tym bardziej pozbawienia przysposabiających małżonków władzy rodzicielskiej nad przysposobionym. Wynika z tego, że dopóki trwa stosunek przysposobienia i przysposabiający żyje, małoletni nie może być przysposobiony przez inną osobę z wyjątkiem przysposobienia przez małżonka osoby, która już przysposobiła tego małoletniego.

Orzekając o rozwiązaniu przysposobienia, sąd powinien mieć na uwadze, że przysposobienie, jako zdarzenie powodujące powstanie takiego stosunku, jaki istnieje między rodzicami i dziećmi, powinno być węzłem dozgonnym i że tylko szczególnie ważkie przyczyny mogą prowadzić do jego rozwiązania. Co ważne, po śmierci przysposobionego lub przysposabiającego rozwiązanie stosunku przysposobienia nie jest dopuszczalne, chyba że przysposabiający zmarł po wszczęciu sprawy o rozwiązanie stosunku przysposobienia. W wypadku takim na miejsce przysposabiającego w procesie wstępuje kurator ustanowiony przez sąd.

Skutki w prawie rodzinnym

Ponadto, trzeba także pamiętać, że nie jest dopuszczalne rozwiązanie przysposobienia, na które rodzice przysposobionego wyrazili przed sądem opiekuńczym zgodę bez wskazania osoby przysposabiającego. Takie przysposobienie nie stoi na przeszkodzie ponownemu przysposobieniu za życia przysposabiającego.

Co ważne, z chwilą rozwiązania stosunku przysposobienia ustają jego skutki. Jeżeli rozwiązanie nastąpiło po śmierci przysposabiającego, uważa się, że skutki przysposobienia ustały z chwilą jego śmierci. Przysposobiony zachowuje nazwisko nabyte przez przysposobienie oraz otrzymane w związku z przysposobieniem imię lub imiona. Jednakże z ważnych powodów sąd na wniosek przysposobionego lub przysposabiającego może w orzeczeniu o rozwiązaniu stosunku przysposobienia postanowić, że przysposobiony powraca do nazwiska, które nosił przed orzeczeniem przysposobienia. Na wniosek przysposobionego sąd orzeka o jego powrocie do poprzednio noszonego imienia lub imion. Wreszcie, powództwo o rozwiązanie przysposobienia może wytoczyć także prokurator.

 

Reasumując, przysposobienie przez sąd w polskim prawie rodzinnym to kompleksowy proces, który ma na celu zapewnienie lepszej przyszłości dla dzieci. Skutki tego procesu obejmują zarówno pozytywne aspekty, jak i wyzwania, które wymagają systemowej uwagi i ciągłego doskonalenia prawa rodzinnego. Wszystko to dla dobra dzieci, którym przysposobienie otwiera nowe możliwości rozwoju i szczęścia. W niektórych przypadkach, po spełnieniu właściwych warunków, może także dojść do rozwiązania przysposobienia.

Kontakt w zakresie porady prawnej dotyczącej prawa rodzinnego i adopcji

Kancelaria Adwokacka B-Legal Toruń, adwokat rozwodowy Katarzyna Bórawska

Telefon: +48 607-576-294

E-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Pranie brudnych pieniędzy to proces ukrywania pochodzenia nielegalnych środków finansowych, aby uczynić je legalnymi lub trudnymi do śledzenia. Jest to złożona procedura, w której osoby zaangażowane starają się zatuszować pochodzenie swoich dochodów, aby uniknąć konsekwencji prawnych. Na czym jednak dokładnie polega ten proces i co za to może grozić na gruncie polskiego prawa karnego?

Pranie brudnych pieniędzy

Pranie brudnych pieniędzy wynika z potrzeby ukrycia pochodzenia środków uzyskanych nielegalnymi metodami, takimi jak handel narkotykami, korupcja, przemyt czy oszustwa finansowe. Proces ten składa się z odpowiednich etapów. Początkowy etap obejmuje wprowadzenie nielegalnych środków do legalnego systemu finansowego. Może to obejmować zakup aktywów, inwestycje lub otwieranie fałszywych firm. Następnie pieniądze są przekazywane przez różne transakcje, aby utrudnić ich śledzenie. Wprowadzane są fałszywe transakcje, aby zmylić organy ścigania. Ostatni etap polega na wprowadzeniu "oczyszczonych" środków z powrotem do legalnego obiegu, często poprzez zakup dóbr luksusowych, nieruchomości lub inwestycje.

W praktyce istnieją także różnego rodzaju metody prania brudnych pieniędzy takie jak:

  • Transakcje gotówkowe - pranie może rozpoczynać się od transakcji gotówkowych, które są trudniejsze do śledzenia niż elektroniczne środki.
  • Przedsiębiorstwa z wykorzystaniem gotówki – tj. tworzenie przedsiębiorstw, które ,,przyciągają” gotówkę, a następnie wypłacanie jej jako pozornych zysków, co pomaga zasłonić nielegalne przychody.
  • Przelewy międzynarodowe – czyli korzystanie z międzynarodowych transakcji finansowych, które pozwala uniknąć krajowych regulacji i utrudnia śledzenie.
  • Nieruchomości - inwestowanie w nieruchomości, zwłaszcza w regionach o niewłaściwej kontroli finansowej, umożliwia przeniesienie środków i utajnienie ich.

Warto przy tym wskazać, iż większość krajów posiada odpowiednie przepisy, które wymagają od instytucji finansowych raportowania podejrzanych transakcji. Również współpraca międzynarodowa jest kluczowa w walce z praniem brudnych pieniędzy, ponieważ często transakcje obejmują różne jurysdykcje. Organizacje i agencje zajmujące się ściganiem coraz częściej korzystają natomiast z zaawansowanych technologii do analizy danych finansowych i śledzenia podejrzanych transakcji.

Przestępstwo i odpowiedzialność karna

Pranie brudnych pieniędzy wspiera różne formy przestępczości, zwiększając skali działania organizacji przestępczych. Może także wpływać na stabilność systemów finansowych, szczególnie gdy duże ilości kapitału wprowadzane są do legalnego obiegu. Na gruncie polskiej ustawy Kodeks karny, przestępstwo to zostało wskazane w art. 299 § 1 KK, zgodnie z którym osoba, która środki płatnicze, instrumenty finansowe, papiery wartościowe, wartości dewizowe, prawa majątkowe lub inne mienie ruchome lub nieruchomości, pochodzące z korzyści związanych z popełnieniem czynu zabronionego, przyjmuje, posiada, używa, przekazuje lub wywozi za granicę, ukrywa, dokonuje ich transferu lub konwersji, pomaga do przenoszenia ich własności lub posiadania albo podejmuje inne czynności, które mogą udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie ich przestępnego pochodzenia lub miejsca umieszczenia, ich wykrycie, zajęcie albo orzeczenie przepadku, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Jako przykłady z praktyki można wskazać np. sytuację, kiedy w latach 2007-2015 Danske Bank był zamieszany w pranie brudnych pieniędzy poprzez swoją filię w Estonii, gdzie przepuszczono ponad 200 miliardów euro nielegalnych środków. Innym przykładem był także skandal z Panama Papers - wyciek dokumentów z firmy doradczej Mossack Fonseca ujawnił, jak bogaci i wpływowi ludzie korzystali z offshore'owych firm do prania pieniędzy i unikania opodatkowania.

Podsumowując, pranie brudnych pieniędzy stanowi poważne wyzwanie dla światowej gospodarki i bezpieczeństwa. Walka z tym zjawiskiem wymaga współpracy międzynarodowej, efektywnych przepisów prawnych oraz skutecznych działań ze strony organów ścigania. Świadomość społeczeństwa na temat prania brudnych pieniędzy i jego konsekwencji jest kluczowa dla skutecznej walki z tym procederem.

Kontakt w zakresie porady prawnej dotyczącej prawa karnego i prania brudnych pieniędzy

Kancelaria Adwokacka B-Legal Toruń, adwokat rozwodowy Katarzyna Bórawska

Telefon: +48 607-576-294

E-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Przysposobienie, czyli adopcja, to proces prawny, dzięki któremu m.in. osoby bezdzietne mogą stać się prawnymi rodzicami dziecka. W Polsce adopcja ma zdefiniowane skutki prawne, które obejmują zarówno prawo dziecka związane z nowymi rodzicami, jak i prawa i obowiązki rodziców adopcyjnych. Regulacje te zostały określone na gruncie ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy.

Skutki przysposobienia

Zasadą w tym zakresie jest to, iż przysposobienie następuje przez orzeczenie sądu opiekuńczego na żądanie przysposabiającego. Jeżeli dziecko pozostaje pod opieką, do przysposobienia potrzebna jest zgoda opiekuna. Jednakże sąd opiekuńczy może, ze względu na szczególne okoliczności, orzec przysposobienie nawet mimo braku zgody opiekuna, jeżeli wymaga tego dobro dziecka. Adopcja wywołuje za sobą także odpowiednie skutki.

Przez przysposobienie powstaje między przysposabiającym a przysposobionym taki stosunek, jak między rodzicami a dziećmi. Adopcja nadaje zatem dziecku status prawnego potomstwa rodziców adopcyjnych, co oznacza, że ​​ma ono wszystkie prawa i obowiązki przysługujące biologicznym dzieciom. Rodzice adopcyjni są zobowiązani także m.in. do zapewnienia utrzymania i wsparcia finansowego dla dziecka, podobnie jak w przypadku rodziców biologicznych.

Nadto, przysposobiony nabywa prawa i obowiązki wynikające z pokrewieństwa w stosunku do krewnych przysposabiającego. Adoptowane dziecko ma np. prawo dziedziczyć majątek rodziców adopcyjnych na równi z biologicznymi dziećmi. Ustają przy tym prawa i obowiązki przysposobionego wynikające z pokrewieństwa względem jego krewnych, jak również prawa i obowiązki tych krewnych względem niego. Skutki przysposobienia rozciągają się również na zstępnych przysposobionego.

Poza tym, przysposobiony otrzymuje nazwisko przysposabiającego, a jeżeli został przysposobiony przez małżonków wspólnie albo jeżeli jeden z małżonków przysposobił dziecko drugiego małżonka - nazwisko, które noszą albo nosiłyby dzieci zrodzone z tego małżeństwa. Na żądanie osoby, która ma być przysposobiona, i za zgodą przysposabiającego sąd opiekuńczy w orzeczeniu o przysposobieniu postanawia, że przysposobiony nosić będzie nazwisko złożone z jego dotychczasowego nazwiska i nazwiska przysposabiającego. Jeżeli przysposabiający albo przysposobiony nosi złożone nazwisko, sąd opiekuńczy rozstrzyga, który człon tego nazwiska wejdzie w skład nazwiska przysposobionego. Rozwiązania tego nie stosuje się jednak w razie sporządzenia nowego aktu urodzenia przysposobionego z wpisaniem przysposabiających jako jego rodziców.

Poza tym, na wniosek przysposabiającego sąd opiekuńczy może w orzeczeniu o przysposobieniu zmienić imię lub imiona przysposobionego. Jeżeli przysposobiony ukończył lat trzynaście, może to nastąpić tylko za jego zgodą. Co istotne, przez przysposobienie ustaje także dotychczasowa władza rodzicielska lub opieka nad przysposobionym. Jeżeli jeden z małżonków przysposobił zaś dziecko drugiego małżonka, władza rodzicielska przysługuje obojgu małżonkom wspólnie.

Adopcja – inne następstwa

Poza kwestiami prawnymi, adopcja może przynieść dziecku stabilizację emocjonalną, zapewniając mu bezpieczne środowisko rodziny. Dziecko ma szansę na rozwijanie tożsamości w rodzinie adopcyjnej i budowanie zdrowych relacji. Rodzice adopcyjni i specjaliści mogą zapewnić wsparcie psychologiczne, aby dziecko mogło skutecznie radzić sobie z przeszłością i procesem adaptacji. Należy przy tym jednak pamiętać, iż zarówno dzieci, jak i rodzice adopcyjni muszą przejść proces dostosowywania się do nowej sytuacji. Organizacje społeczne i instytucje zajmujące się adopcją odgrywają kluczową rolę w zapewnianiu wsparcia i edukacji dla wszystkich zainteresowanych stron.

Podsumowując, adopcja w Polsce ma zdefiniowane skutki prawne, obejmujące zmiany w statusie prawnym dziecka, jego nazwisku oraz prawach i obowiązkach rodziców adopcyjnych. Jednak proces adopcyjny to także wyzwanie dla wszystkich zainteresowanych stron, wymagające wsparcia zarówno ze strony instytucji, jak i społeczeństwa. Dla dziecka adopcja to szansa na lepsze życie w nowej, kochającej rodzinie.

Kontakt w zakresie porady prawnej dotyczącej prawa rodzinnego i adopcji

Kancelaria Adwokacka B-Legal Toruń, adwokat rozwodowy Katarzyna Bórawska

Telefon: +48 607-576-294

E-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

 

Wyłudzenie kredytu to przestępstwo, które polega na uzyskaniu kredytu lub pożyczki na podstawie fałszywych informacji, wprowadzających w błąd instytucję finansową. Osoba popełniająca to przestępstwo zazwyczaj prezentuje nieprawdziwe dane dotyczące swojej zdolności kredytowej, sytuacji finansowej lub celu, dla którego potrzebuje środków finansowych. Czy za takie działanie na gruncie polskiego prawa można iść do więzienia?

Wyłudzenie kredytu

Procedura wyłudzenia kredytu rozpoczyna się zwykle od podania fałszywych informacji. Przestępca przedstawia instytucji finansowej fałszywe dane, takie jak zafałszowane dokumenty dochodowe, fałszywe zaświadczenia o zatrudnieniu czy informacje dotyczące posiadanych majątków. Na podstawie dostarczonych informacji instytucja finansowa decyduje o przyznaniu kredytu lub pożyczki, nieświadoma fałszywości przedstawionych danych. Po otrzymaniu środków przestępca często zaczyna spłacać raty kredytu, ale w pewnym momencie zaprzestaje takich działań, pozostawiając instytucję finansową z niespłaconym kredytem.

Jeśli chodzi o przyczyny wyłudzenia kredytu, to często to osoby znajdujące się w trudnej sytuacji finansowej podejmują próby wyłudzenia kredytu jako sposób na uzyskanie szybkich środków. Niektóre osoby nieposiadające zdolności kredytowej próbują obejść system, prezentując fałszywe informacje, aby uzyskać pożądane finansowanie. Poza tym, przestępcy często podejmują takie działania w celu osiągnięcia korzyści finansowej, nie mając zamiaru faktycznej spłaty zobowiązań.

Omawiane przestępstwo generuje duże straty dla instytucji udzielającej kredytu, która może ponieść koszty związane z niespłaconymi zobowiązaniami. Przestępcy wyłudzający kredyt narażają się wtedy także na utratę zdolności kredytowej, co może wpływać na ich możliwość uzyskania finansowania w przyszłości. Mogą być oni także surowo ukarani na gruncie prawa karnego.

Odpowiedzialność karna

Na czym polega przestępstwo wyłudzenia kredytu wskazuje także art. 297 § 1 Kodeksu karnego. Zgodnie z nim, osoba, która w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, od banku lub jednostki organizacyjnej prowadzącej podobną działalność gospodarczą na podstawie ustawy albo od organu lub instytucji dysponujących środkami publicznymi - kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia, gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel gospodarczy, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego - przedkłada podrobiony, przerobiony, poświadczający nieprawdę albo nierzetelny dokument albo nierzetelne, pisemne oświadczenie dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia, podlega odpowiedniej karze.

Kara, jaka została wskazana w ustawie to pozbawienie wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Odpowiadając zatem na pytanie z tytułu artykułu – tak, za wyłudzenie kredytu można iść do więzienia. Warto także wskazać, że tej samej karze podlega osoba, która wbrew ciążącemu obowiązkowi, nie powiadamia właściwego podmiotu o powstaniu sytuacji mogącej mieć wpływ na wstrzymanie albo ograniczenie wysokości udzielonego wsparcia finansowego lub zamówienia publicznego albo na możliwość dalszego korzystania z instrumentu płatniczego. W § 3 omawianego przepisu ustawodawca przewidział jednak pewne wyłączenie – bowiem nie podlega karze, kto przed wszczęciem postępowania karnego dobrowolnie zapobiegł wykorzystaniu wsparcia finansowego lub instrumentu płatniczego, zrezygnował z dotacji lub zamówienia publicznego albo zaspokoił roszczenia pokrzywdzonego.

Z uwagi na to, w praktyce istotne jest zapobieganie i ściganie wyłudzeń kredytowych. Instytucje finansowe powinny stosować rygorystyczne procedury weryfikacyjne podczas oceny wniosków kredytowych, aby minimalizować ryzyko wyłudzeń. Także edukacja dotycząca odpowiedzialnego zarządzania finansami może pomóc w zmniejszeniu liczby osób decydujących się na oszustwa w celu uzyskania kredytu. Samo zaś skuteczne ściganie wyłudzeń kredytowych jest kluczowe, aby odstraszyć potencjalnych przestępców i utrzymać bezpieczeństwo systemu finansowego.

Podsumowując zatem, wyłudzenie kredytu to poważne przestępstwo, które generuje liczne negatywne skutki zarówno dla instytucji finansowej, jak i dla przestępcy. Skuteczne procedury weryfikacyjne, edukacja finansowa oraz surowe kary są kluczowe dla zapobiegania i zwalczania tego rodzaju oszustw. Przyjęcie prewencyjnych i ścigających działań jest niezbędne w utrzymaniu integralności systemu finansowego i ochronie uczciwych uczestników rynku finansowego.

Kontakt w zakresie porady prawnej dotyczącej prawa karnego i wyłudzenia kredytu

Kancelaria Adwokacka B-Legal Toruń, adwokat rozwodowy Katarzyna Bórawska

Telefon: +48 607-576-294

E-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Adopcja zagraniczna to proces, w którym rodzice z jednego kraju przyjmują do swojej rodziny dziecko pochodzące z innego kraju. Jest to skomplikowany proces, który obejmuje różnorodne aspekty prawne, społeczne i emocjonalne. Na czym polega zatem taki proces adopcji zagranicznej i jak został uregulowany w polskim prawie?

Etapy adopcji, zalety i trudności

Sama adopcja zagraniczna dzieli się na kilka etapów, a pierwszym z nich jest podjęcie odpowiedniej decyzji oraz przygotowanie do tego procesu. Rodzice zainteresowani adopcją zagraniczną decydują się na ten krok i przystępują do przygotowań, które obejmują badania psychologiczne, szkolenia oraz zdobycie niezbędnej wiedzy na temat procedur adopcyjnych. Wybór kraju, z którego chcą adoptować dziecko, jest kluczowym krokiem. Jest to zazwyczaj związane z własnymi preferencjami, możliwościami finansowymi oraz uwarunkowaniami prawno-społecznymi danego kraju. Adopcja zagraniczna wymaga także przestrzegania prawa zarówno kraju przyjmującego, jak i kraju pochodzenia dziecka. Procedury te obejmują często zatwierdzenie dokumentów, przeprowadzenie badań środowiskowych oraz zastosowanie się do przepisów dotyczących adopcji. Po przyjęciu dziecka do rodziny rozpoczyna się okres adaptacji, który wymaga cierpliwości, zrozumienia i wsparcia dla dziecka dostosowującego się do nowego środowiska.

Jeśli chodzi o zalety takiego rodzaju adopcji, to adopcja zagraniczna umożliwia dzieciom z krajów o trudnych warunkach życiowych znalezienie domu, rodziny i szansy na lepszą przyszłość. Adoptujące rodziny i adoptowane dzieci mają zaś okazję do zetknięcia się z różnymi kulturami, co może przyczynić się do wzrostu tolerancji i zrozumienia dla innych narodowości. Rozwiązanie takie może być jednak także obarczone trudnościami. Dzieci adoptowane mogą napotykać trudności związane z adaptacją do nowego kraju, kultury, języka i środowiska rodziny adopcyjnej. Proces adopcji zagranicznej jest również często długi, skomplikowany i kosztowny. Biurokracja oraz różnice kulturowe mogą natomiast utrudnić proces adopcyjny.

Przyczyny i skutki, adopcja zagraniczna w polskim prawie

Wśród przyczyn adopcji zagranicznej wskazuje się zaś m,in. brak możliwości adopcji w kraju. Niektóre pary decydują się na adopcję zagraniczną z powodu trudności związanych z uzyskaniem zgody na adopcję w swoim kraju. Pary mogą także decydować się na adopcję zagraniczną z motywacji chęci pomocy dzieciom pochodzącym z krajów dotkniętych ubóstwem, wojnami czy kryzysami humanitarnymi. Taki rodzaj adopcji niesie za sobą także odpowiednie skutki – często jest to poprawa warunków życiowych dziecka, które zostało adoptowane, a co może wpływać pozytywnie na jego rozwój fizyczny, emocjonalny i społeczny.

W polskim Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym instytucja adopcji zagranicznej została wskazana w art. 114(2). Zgodnie z § 1 tego artykułu, przysposobienie, które spowoduje zmianę dotychczasowego miejsca zamieszkania przysposabianego w Rzeczypospolitej Polskiej na miejsce zamieszkania w innym państwie, może nastąpić wówczas, gdy tylko w ten sposób można zapewnić przysposabianemu odpowiednie zastępcze środowisko rodzinne. Nie jest to zatem łatwy proces, a aby adoptować dziecko z Polski (tak, aby zamieszkało one na terytorium innego państwa) konieczne jest spełnienie odpowiednich wymogów – w tym udowodnienie, że w inny sposób nie można zapewnić osobie adoptowanej właściwego środowiska rodzinnego.

Warto jednak wskazać, że zgodnie z § 2 wskazanego przepisu omawiana regulacja nie ma  jednak zastosowania, jeżeli między przysposabiającym a przysposabianym istnieje stosunek pokrewieństwa lub powinowactwa albo gdy przysposabiający już przysposobił siostrę lub brata przysposabianego. Z uwagi na to, proces adopcji zagranicznej może być łatwiejszy i nie trzeba spełniać w/w przesłanki, jeśli osoba adoptowana związana jest z osobą, która chce ją adoptować stosunkiem pokrewieństwa lub powinowactwa, ewentualnie wcześniej doszło do przysposobienia jego rodzeństwa.

Reasumując, adopcja zagraniczna to złożony proces, który przynosi zarówno korzyści, jak i wyzwania. Pomaga ona dzieciom w trudnych sytuacjach, ale jednocześnie wymaga od rodziców dużego zaangażowania, cierpliwości i otwartości na różnorodność. Wartością nadrzędną jest jednak dawanie szansy na lepsze życie dzieciom, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej. Wymaga to także spełnienia odpowiednich warunków wynikających z obowiązujących przepisów prawnych.

Kontakt w zakresie porady prawnej dotyczącej prawa rodzinnego i adopcji zagranicznej

Kancelaria Adwokacka B-Legal Toruń, adwokat rozwodowy Katarzyna Bórawska

Telefon: +48 607-576-294

E-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Kradzież drzew z lasu to działanie, które może mieć negatywne konsekwencje dla środowiska naturalnego, gospodarki leśnej i społeczności lokalnych. Czy wiesz jednak, że kradzież z drzewa z lasu jest także jednym z przestępstw, wskazanych na gruncie polskiego Kodeksu karnego?

Kradzież drzewa z lasu

Kradzież drzew z lasu może dotyczyć zarówno pojedynczych drzew, jak i masowych wycinek, co powoduje znaczne straty dla lasów. Nielegalna wycinka prowadzona jest często bez żadnych zezwoleń lub z naruszeniem przepisów ochrony środowiska, co powoduje degradację lasu i utratę różnorodności biologicznej. Kradzież drzew z lasu powoduje także straty ekonomiczne dla przedsiębiorstw leśnych, mogących prowadzić do utraty miejsc pracy i obniżenia dochodów. Nadto, społeczności lokalne związane z leśnictwem mogą ponosić straty w wyniku kradzieży, co wpływa na ich byt i funkcjonowanie.

Jeśli chodzi zaś o przyczyny kradzieży drzew, to głównie jest to zysk finansowy - nielegalna wycinka drzew często jest motywowana chęcią szybkiego zysku poprzez sprzedaż drewna. Często tereny leśne są obszarami trudno dostępnymi i nienadzorowanymi, co ułatwia nielegalne działania.. Z uwagi na to wzmożony nadzór, kontrola oraz patrole leśne mogą zmniejszyć skalę kradzieży drzew z lasu. Do tego programy edukacyjne i podnoszenie świadomości społecznej mogą zmienić postawy i podkreślić znaczenie ochrony lasów.

Przestępstwo i kara

Kradzież drzewa z lasu stanowi także przestępstwo na gruncie polskiego Kodeksu karnego (KK). Zgodnie bowiem z art. 290 §  1 KK, kto w celu przywłaszczenia dopuszcza się wyrębu drzewa w lesie, podlega odpowiedzialności jak za kradzież. Kradzież została wskazana na gruncie art. 278 §  1 KK, według którego osoba, któ®a zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Dodatkowo, w razie skazania za wyrąb drzewa albo za kradzież drzewa wyrąbanego lub powalonego, sąd orzeka na rzecz pokrzywdzonego nawiązkę w wysokości podwójnej wartości drzewa. Oprócz zatem kary pozbawienia wolności, sprawca może także ponieść odpowiedzialność finansową w postaci konieczności zapłat nawiązki za drzewo.

Wobec tego, w polskim prawie karnym kradzież drzewa z lasu jest traktowana jako przestępstwo związane z bezprawnym pozyskiwaniem zasobów leśnych. Obejmuje ona działania polegające na nielegalnej wycince czy też kradzieży drzewa.  Mimo tego, została ona umieszczona w rozdziale dotyczącym przestępstw przeciwko mieniu, nie zaś np. przeciwko środowisku naturalnemu. Pojęcie lasu definiuje zaś art. 3 ustawy o lasach jako:

1) grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) – drzewami i krzewami oraz runem leśnym – lub przejściowo jej pozbawiony:

  1. a) przeznaczony do produkcji leśnej lub
  2. b) stanowiący rezerwat przyrody, lub wchodzący w skład parku narodowego, albo
  3. c) wpisany do rejestru zabytków;

2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.

Jeśli wycięcie drzewa ma na celu jego przywłaszczenie i odbywa się poza wyznaczonym terenem, to uznaje się to za zwykłą kradzież. Natomiast samym wykonawczym w tym wypadu jest usunięcie drzewa – co oznacza oderwanie go od naturalnego podłoża, do którego jest przyczepione. Usunięcie obejmuje nie tylko odcięcie pnia przy pomocy narzędzi, takich jak siekiera lub piła, ale także na przykład wyciągnięcie drzewa z korzeniami lub wykopanie go. Jest to przestępstwo powszechne i kierunkowe. Omawiany czyn zabroniony można popełnić tylko umyślnie, w zamiarze bezpośrednim.

Reasumując, kradzież drzew z lasu może stanowić przestępstwo, które negatywnie wpływa na środowisko, gospodarkę leśną i społeczności lokalne. Zapobieganie temu zjawisku wymaga połączenia działań nadzorczych, edukacyjnych i prawniczych. Ochrona lasów i ich zasobów to istotny element dbałości o środowisko naturalne oraz gospodarkę zrównoważoną.

Kontakt w zakresie porady prawnej dotyczącej prawa karnego

Kancelaria Adwokacka B-Legal Toruń, adwokat rozwodowy Katarzyna Bórawska

Telefon: +48 607-576-294

E-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Na początku warto wspomnieć, że ważne jest zrozumienie, że kwestie prawne dotyczące ograniczania czy też pozbawienia kontaktów z dzieckiem byłego partnera są złożone i różnią się w zależności od okoliczności danego przypadku. Prawo rodzinne skupia się na zapewnieniu najlepszego interesu dziecka, a nie na zaspokajaniu interesów rodziców. Często pojawia się jednak pytanie – jak można pozbawić kontaktów z dzieckiem byłego partnera w przypadku zagrożenia dobra dziecka?

Zakazanie kontaktów

W praktyce często jest zalecane rozpoczęcie od próby mediacji lub negocjacji, by osiągnąć porozumienie co do kontaktów z dzieckiem. Wspierane porozumienie może być bardziej satysfakcjonujące i mniej konfliktowe dla wszystkich zaangażowanych stron. Jeśli istnieje natomiast np. dowód na to, że kontakt byłego partnera jest szkodliwy dla dziecka (np. przemoc domowa), można ubiegać się o odpowiednie orzeczenie sądowe, który ogranicza lub pozbawia kontaktów byłego partnera z dzieckiem.

Istotne jest gromadzenie dowodów na fakt, że kontakt z byłym partnerem może być szkodliwy dla dziecka. Mogą to być świadectwa, nagrania, zeznania świadków lub inne dokumenty potwierdzające taką tezę. Sąd zawsze stara się działać w najlepszym interesie dziecka. Dlatego ważne jest przedstawienie dowodów na to, że ograniczenie kontaktu z byłym partnerem jest w interesie dziecka. Nadto, w przypadkach, gdy istnieje bezpośrednie zagrożenie dla dziecka, współpraca z organami prawa (np. policją, opiekunami społecznymi) może być niezbędna.

Zabronienie kontaktów z dzieckiem byłemu partnerowi

Jeśli chodzi zaś o samą procedurę zakazania (pozbawienia) kontaktów z dzieckiem byłego partnera, to proces ten zazwyczaj rozpoczyna się od wniesienia odpowiedniego wniosku do sądu. Wniosek taki jest zwykle składany przez jednego z rodziców, w którym wnioskujemy o pozbawienie kontaktów drugiego rodzica. Kodeks rodzinny i opiekuńczy w zakresie przesłanek pozbawienia kontaktów nie wskazuje nam zbyt wiele – mowa jest tutaj o jednym przepisie, tj. art. 113(3) Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zgodnie z którym jeżeli utrzymywanie kontaktów rodziców z dzieckiem poważnie zagraża dobru dziecka lub je narusza, sąd zakaże ich utrzymywania.

O czym warto pamiętać, to fakt, iż sąd opiekuńczy, orzekając w sprawie kontaktów z dzieckiem, może zobowiązać rodziców do określonego postępowania, w szczególności skierować ich do placówek lub specjalistów zajmujących się terapią rodzinną, poradnictwem lub świadczących rodzinie inną stosowną pomoc z jednoczesnym wskazaniem sposobu kontroli wykonania wydanych zarządzeń. Ponadto, sąd opiekuńczy może również zmienić rozstrzygnięcie w sprawie kontaktów, jeżeli wymaga tego dobro dziecka (np. jeśli zapadło ono wcześniej w wyroku rozwodowym albo innym orzeczeniu).

Wreszcie, jeśli sąd wyda decyzję ograniczającą lub pozbawiającą kontaktów, ważne jest przestrzeganie tych postanowień i dokładne dokumentowanie wszystkich wydarzeń związanych z kontaktem dziecka z byłym partnerem. Na podstawie zebranych dowodów oraz analizy sytuacji sąd podejmuje bowiem decyzję, czy ograniczyć lub zakazać kontaktów z daną osobą. Decyzja ta jest oparta na zasadzie ochrony interesu dziecka i jego dobrostanu.

Postępowania w sprawie kontaktów mogą być emocjonalnie trudne i czasochłonne. Ważne jest zachowanie spokoju i skupienie się na najlepszym interesie dziecka. W wielu przypadkach, jeśli istnieje ryzyko dla bezpieczeństwa dziecka, najlepszym rozwiązaniem jest skonsultowanie się z prawnikiem oraz specjalistą od spraw rodzinnych, aby uzyskać konkretne porady dotyczące danej sytuacji. Ostatecznie, każda sytuacja jest inna i wymaga indywidualnego podejścia. W przypadku trudności w relacji z byłym partnerem i jego kontaktem z dzieckiem, zawsze warto uzyskać profesjonalną poradę prawną, by móc podjąć najodpowiedniejsze kroki zgodnie z obowiązującym prawem rodzinnym.

Kontakt w zakresie porady prawnej dotyczącej prawa rodzinnego i kontaktów

Kancelaria Adwokacka B-Legal Toruń, adwokat rozwodowy Katarzyna Bórawska

Telefon: +48 607-576-294

E-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.a

Paserstwo w dużym skrócie stanowi przestępstwo polegające na nabywaniu, przechowywaniu, przekazywaniu lub wprowadzaniu do obrotu przedmiotów uzyskanych w sposób nielegalny lub w sposób sprzeczny z prawem. Na czym ono jednak dokładnie polega, jakie są jego rodzaje oraz co grozi za popełnienie tego czynu?

Paserstwo – rodzaje, przykłady

Paserstwo jest przestępstwem, które może polegać np. na nielegalnym handlu lub pomocy w obrocie przedmiotami, które zostały uzyskane w wyniku kradzieży, rozboju, oszustwa lub innych przestępstw mających na celu zdobycie majątku. Paserstwo swoim zakresem może obejmować różnego rodzaju działania takie jak np.:

  1. Nabywanie - kupowanie przedmiotów, pomimo wiedzy lub podejrzenia, że pochodzą one z przestępstwa.
  2. Przechowywanie - trzymanie w posiadaniu, skrycie lub przechowywanie przedmiotów zdobytych nielegalnie.
  3. Przekazywanie i wprowadzanie do obrotu – tj. odsprzedawanie lub przekazywanie przedmiotów, które zostały pozyskane nielegalnie, bądź uczestnictwo w procesie ich wprowadzenia na rynek.

Przykładami przedmiotów, które występują często w przypadku paserstwa, są m.in. rzeczy kradzione takie jak biżuteria, elektronika, samochody, dzieła sztuki, a czasem również broń, narkotyki albo przedmioty używane do popełnienia przestępstw. Paserstwo może także prowadzić do strat finansowych w skali makroekonomicznej, gdy nielegalny obrót wpływa na legalny rynek. Wyróżnia się jego dwa podstawowe rodzaje – tj. paserstwo umyślne oraz nieumyślne.

Odpowiedzialność karna

Paserstwo stanowi przestępstwo z negatywnymi konsekwencjami dla jednostek, społeczeństwa i gospodarki. Skutki obejmują nie tylko konsekwencje prawne, a sama walka z paserstwem wymaga skutecznych działań prawnych, edukacyjnych i prewencyjnych. Jeśli chodzi natomiast o odpowiedzialność karną za popełnienie tego czynu, to została ona określona w Polsce na gruncie ustawy Kodeks karny.

Pierwszym z omawianych jest paserstwo umyślne. W tym wypadku osoba, która rzecz uzyskaną za pomocą czynu zabronionego nabywa lub pomaga do jej zbycia albo tę rzecz przyjmuje lub pomaga do jej ukrycia, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Przestępstwo paserstwa jest zatem popełniane umyślnie, gdy sprawca ma świadomość tego, że rzecz pochodzi z czynu zabronionego. W wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Czym innym jest natomiast paserstwo nieumyślne. W tym przypadku osoba, która to rzecz, o której na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i może przypuszczać, że została uzyskana za pomocą czynu zabronionego, nabywa lub pomaga do jej zbycia albo tę rzecz przyjmuje lub pomaga do jej ukrycia, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Paserstwo nieumyślne ma zatem miejsce wtedy, gdy sprawca nie ma świadomości, że rzecz pochodzi z czynu zabronionego, pomimo tego, że może i powinien to przypuszczać. W wypadku natomiast znacznej wartości rzeczy, o której mowa wcześniej, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Zapobieganie paserstwu może obejmować działania takie jak wzmacnianie kontroli nad obrotem różnego rodzaju majątkiem czy też działania na szczeblu międzynarodowym w celu zwalczania przestępczości zorganizowanej i handlu nielegalnymi przedmiotami. Ważna jest także edukacja i świadomość społeczna – czyli informowanie społeczeństwa o konsekwencjach paserstwa oraz promowanie uczciwego obrotu majątkiem. Wobec tego, paserstwo stanowi poważne zagrożenie dla porządku publicznego i gospodarki. Działania mające na celu zapobieganie i zwalczanie tego przestępstwa wymagają współpracy organów ścigania, edukacji społeczeństwa oraz stosowania surowych kar dla osób zaangażowanych w nielegalny handel przedmiotami pochodzącymi z przestępstw.

Kontakt w zakresie porady prawnej dotyczącej prawa karnego i paserstwa

Kancelaria Adwokacka B-Legal Toruń, adwokat rozwodowy Katarzyna Bórawska

Telefon: +48 607-576-294

E-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Adopcja w Polsce to kompleksowy temat, obejmujący wiele aspektów społecznych, emocjonalnych i prawnych. Adopcja jest procesem, który umożliwia osobom, które nie są biologicznymi rodzicami, stanie się prawnymi rodzicami dziecka poprzez wydanie przez sąd orzeczenia o przysposobieniu. W jaki sposób można jednak adoptować dziecko według przepisów polskiego prawa?

Adopcja, czyli przysposobienie

Adopcja nazywana jest także przysposobieniem. Przyczyn takiej adopcji może być wiele. Może to być np. problem bezdzietności -  niepłodność lub problemy zdrowotne mogą prowadzić do decyzji o adopcji jako alternatywy dla biologicznego rodzicielstwa. Poza tym, może to być także chęć opieki nad dziećmi porzuconymi - dzieci mogą być porzucane z różnych powodów, a adopcja staje się rozwiązaniem dla tych bez opieki. Czasami rodzice nie są w stanie zapewnić dzieciom odpowiedniej opieki ze względu na biedę, uzależnienia lub problemy zdrowotne.

Adopcja niesie ze sobą określone skutki. Nowa rodzina może zapewnić stabilność emocjonalną, edukacyjną i społeczną. Jednakże, adaptacja do nowego środowiska może być trudna. Dla rodziców adopcyjnych zaś adopcja może spełniać ich pragnienie posiadania dziecka i prowadzić do pełnienia roli rodzica, ale może też być wyzwaniem w zakresie wychowania dziecka ze specyficznymi potrzebami. Skutkiem dla społeczeństwa jest zaś poprawa losu dzieci i wsparcie instytucji adopcyjnych ma pozytywny wpływ na społeczeństwo jako całość.

Kiedy można adoptować dziecko w Polsce?

Adopcja w Polsce jest regulowana przez prawo i wymaga przejścia przez wiele etapów, w tym badania kwalifikacyjne, szkolenia, oraz procedurę sądową. Rodzice adopcyjni muszą zgromadzić dokumentację, udowodnić swoją zdolność do opieki nad dzieckiem i przejść przez wiele etapów biurokratycznych. Instytucje adopcyjne starają się dopasować dziecko do odpowiedniej rodziny, biorąc pod uwagę wiek, potrzeby, preferencje rodziców i dzieci.

Według Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, przysposobić można osobę małoletnią, tylko dla jej dobra. Wymaganie małoletności powinno być spełnione w dniu złożenia wniosku o przysposobienie. Przysposobić może osoba mająca pełną zdolność do czynności prawnych, jeżeli jej kwalifikacje osobiste uzasadniają przekonanie, że będzie należycie wywiązywała się z obowiązków przysposabiającego oraz posiada opinię kwalifikacyjną oraz świadectwo ukończenia szkolenia organizowanego przez ośrodek adopcyjny, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, chyba że obowiązek ten jej nie dotyczy. Do tego, przepisy wskazują, iż  między przysposabiającym a przysposobionym powinna istnieć odpowiednia różnica wieku.

Przysposobić wspólnie mogą tylko małżonkowie. Przysposobienie ma skutki przysposobienia wspólnego także wtedy, gdy osoba przysposobiona przez jednego z małżonków zostaje następnie przysposobiona przez drugiego małżonka. Co ważne, przysposobienie przez jednego z małżonków nie może nastąpić bez zgody drugiego małżonka, chyba że ten nie ma zdolności do czynności prawnych albo że porozumienie się z nim napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody. Samo zaś przysposobienie następuje przez orzeczenie sądu opiekuńczego na żądanie przysposabiającego. Konieczne jest zatem złożenie w tym zakresie do sądu odpowiedniego wniosku. Wśród dodatkowych wymogów warto także wskazać, iż do przysposobienia potrzebna jest zgoda przysposabianego, który ukończył lat trzynaście. Sam sąd opiekuńczy powinien zaś wysłuchać przysposabianego, który nie ukończył lat trzynastu, jeżeli może on pojąć znaczenie przysposobienia.

Poza tym, warto także pamiętać, iż rodzice adopcyjni często potrzebują wsparcia emocjonalnego i praktycznego, aby sprostać wyzwaniom związanym z adopcją. Dzieci adopcyjne mogą mieć specjalne potrzeby związane z traumą, adaptacją społeczną i integracją w nowym środowisku, jednakże edukacja społeczeństwa na temat adopcji może pomóc w zmniejszeniu stereotypów i wspieraniu rodzin adopcyjnych. Z uwagi na te kwestie, adopcja w Polsce jest procesem, który łączy wiele osób i ma istotne znaczenie zarówno dla adoptowanych dzieci, jak i dla rodziców adopcyjnych oraz społeczeństwa jako całości. Wsparcie dla rodzin adopcyjnych, usprawnienie procedur adopcyjnych oraz zwiększenie świadomości społecznej są kluczowe dla poprawy tego procesu. Sam proces wymaga zaś przejścia wielu etapów, które regulowane są przez przepisy prawne.

Kontakt w zakresie porady prawnej dotyczącej prawa rodzinnego i adopcji

Kancelaria Adwokacka B-Legal Toruń, adwokat rozwodowy Katarzyna Bórawska

Telefon: +48 607-576-294

E-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

 

Składanie fałszywych zeznań w sądzie to w polskim prawie przestępstwo, które to może znacząco wpłynąć na proces sądowy oraz na osoby zaangażowane w daną sprawę. Jakie grożą za to jednak kary na gruncie Kodeksu karnego?

Fałszywe zeznania przed sądem

Samo składanie fałszywych zeznań oznacza świadome prezentowanie nieprawdziwych informacji, zeznań lub dowodów pod przysięgą przed sądem lub organem ścigania. Fałszywe zeznania mogą wprowadzić sąd w błąd, prowadząc do wydania niesprawiedliwego wyroku lub decyzji. Motywacje mogą być różne, od próby osłabienia pozycji przeciwnika w sporze sądowym, przez ochronę własnej osoby lub interesów, aż po skomplikowane relacje międzyludzkie. Czasem świadkowie mogą składać fałszywe zeznania pod wpływem presji, strachu lub manipulacji ze strony innych osób.

Składanie fałszywych zeznań stanowi przestępstwo na gruncie Kodeksu karnego. Osoby składające fałszywe zeznania mogą stracić wiarygodność jako świadkowie w przyszłych sprawach sądowych. Osoby w trakcie postępowania sądowego są także pytane często o to, czy nie były wcześniej karane za fałszywe zeznania. Sądy starają się gruntownie badać wszystkie dostępne dowody, aby wykryć ewentualne nieprawidłowości lub fałszywe zeznania. Jest to także związane z tym, iż sądy mają możliwość ukarania osób składających fałszywe zeznania, co stanowi ważny element odstraszający.

Kara za składanie fałszywych zeznań

W Kodeksie karnym (a dokładnie w art. 233) wskazano, iż sprawca, składając zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub w innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Jeżeli natomiast sprawca takiego czynu zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę z obawy przed odpowiedzialnością karną grożącą jemu samemu lub jego najbliższym – wtedy podlega on karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Istotnym jest, by pamiętać. Iż warunkiem odpowiedzialności jest, aby przyjmujący zeznanie, działając w zakresie swoich uprawnień, uprzedził zeznającego o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie lub odebrał od niego przyrzeczenie. Ustawa wskazuje także, że nie podlega karze za taki czyn ten, kto składa fałszywe zeznanie, nie wiedząc o prawie odmowy zeznania lub odpowiedzi na pytania.

Dodatkowo, kto, jako biegły, rzeczoznawca lub tłumacz, przedstawia fałszywą opinię, ekspertyzę lub tłumaczenie mające służyć za dowód w postępowaniu, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. Tutaj ta odpowiedzialność w stosunku do tych osób może być zatem zaostrzona. Jednakże, jeżeli sprawca wymieniony wcześniej dokonując takiego czynu działa nieumyślnie, narażając na istotną szkodę interes publiczny, wtedy podlega on karze pozbawienia wolności do lat 3. Wreszcie, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia, jeżeli:

  • fałszywe zeznanie, opinia, ekspertyza lub tłumaczenie dotyczy okoliczności niemogących mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy,
  • sprawca dobrowolnie sprostuje fałszywe zeznanie, opinię, ekspertyzę lub tłumaczenie, zanim nastąpi, chociażby nieprawomocne, rozstrzygnięcie sprawy.

Edukowanie społeczeństwa na temat powagi i konsekwencji składania fałszywych zeznań może pomóc w zmniejszeniu tego rodzaju zachowań. Także wprowadzenie procedur mających na celu weryfikację zeznań oraz zachęcanie do składania prawdziwych informacji może zmniejszyć ryzyko fałszywych zeznań. Poza tym, warto także wspomnieć, że fundamentalną zasadą sądownictwa jest dążenie do ustalenia prawdy. Fałszywe zeznania są sprzeczne z tą zasadą i mogą znacznie zakłócić proces sądowy. Z uwagi na to wymaga to sankcjonowania przez prawo karne – bowiem każda osoba ma moralną i prawną odpowiedzialność za składane zeznania, które powinny być zgodne z rzeczywistością.

Reasumując, składanie fałszywych zeznań to poważny problem, który ma negatywny wpływ na sprawiedliwość i uczciwość systemu sądowego. Dlatego ważne jest, aby społeczeństwo, świadkowie i uczestnicy procesu sądowego byli świadomi konsekwencji tego rodzaju działań i ich wpływu na sprawiedliwość i zaufanie do systemu sądowego.

Kontakt w zakresie porady prawnej dotyczącej prawa karnego i składania fałszywych zeznań

Kancelaria Adwokacka B-Legal Toruń, adwokat rozwodowy Katarzyna Bórawska

Telefon: +48 607-576-294

E-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Ograniczenie kontaktów z dzieckiem przez sąd jest kwestią bardzo delikatną i często skomplikowaną, która wymaga uwzględnienia wielu czynników. Decyzje sądowe dotyczące ograniczenia kontaktów z dzieckiem mogą być podejmowane w wielu różnego rodzaju sytuacjach. Jak można zatem ograniczyć kontakty drugiego rodzica z dzieckiem w przypadkach, kiedy jest to konieczne?

Ograniczenie kontaktów

Osoba starająca się o ograniczenie kontaktów drugiego rodzica z dzieckiem musi przedstawić przekonujące dowody i podstawy prawne. Mogą to być dowody dotyczące przemocy, zaniedbań, nadużyć substancji lub innych poważnych zagrożeń dla dobra dziecka. Często w tego typu sprawach ważne jest posiadanie wsparcia adwokata albo radcy prawnego i zbieranie dokumentacji, która potwierdza obawy i stanowi podstawę dla żądania ograniczenia kontaktów.

Głównym powodem ograniczenia kontaktów z dzieckiem przez sąd jest zazwyczaj troska o jego bezpieczeństwo. Może to dotyczyć sytuacji, gdy istnieje ryzyko przemocy fizycznej, emocjonalnej lub seksualnej ze strony jednego z rodziców lub opiekunów. Takie sytuacje mogą także prowadzić do całkowitego pozbawienia możliwości kontaktów. Wysoki poziom konfliktu między rodzicami może być również czynnikiem branym pod uwagę przez sąd. Jeśli konflikty te zagrażają emocjonalnemu lub psychologicznemu dobru dziecka, sąd może podjąć decyzję o ograniczeniu kontaktów. Sąd może ograniczyć także kontakt z rodzicem np. jeśli istnieje uzasadnione zaniepokojenie co do wpływu tego kontaktu na zdrowie fizyczne lub emocjonalne dziecka, na przykład w przypadku nadużywania substancji psychoaktywnych przez rodzica.

Jak ograniczyć kontakty drugiego rodzica z dzieckiem?

Zasadą jest w tym przypadku, iż jeżeli wymaga tego dobro dziecka, sąd opiekuńczy ograniczy utrzymywanie kontaktów rodziców z dzieckiem. Sąd opiekuńczy może w szczególności:

  • zakazać spotykania się z dzieckiem,
  • zakazać zabierania dziecka poza miejsce jego stałego pobytu,
  • zezwolić na spotykanie się z dzieckiem tylko w obecności drugiego z rodziców albo opiekuna, kuratora sądowego lub innej osoby wskazanej przez sąd,
  • ograniczyć kontakty do określonych sposobów porozumiewania się na odległość,
  • zakazać porozumiewania się na odległość.

W tego typu sprawie sąd dokładnie bada dostępne dowody, w tym opinie ekspertów, opinie biegłych  i inne informacje związane z dobrostanem dziecka. Zarówno rodzice, jak i dziecko (w zależności od wieku) mogą być wysłuchani przez sąd, aby wyrazić swoje zdanie w sprawie ograniczenia kontaktów. Sąd podejmuje ostateczną decyzję uwzględniając najlepsze interesy dziecka. Celem jest zapewnienie dziecku stabilności, bezpieczeństwa i odpowiedniej opieki. Wówczas sąd może określić konkretne miejsca lub warunki, w których odbywają się kontakty, aby zapewnić bezpieczeństwo dziecka, na przykład kontakt w obecności trzeciej osoby lub w określonym miejscu.

Konieczne w tym zakresie jest złożenie odpowiedniego wniosku o ograniczenie kontaktów drugiego rodzica z dzieckiem. Należy go złożyć do sądu rodzinnego, który podejmie decyzję w tym zakresie. Wniosek taki może być złożony zarówno w trakcie procesu rozwodowego, jak i po jego zakończeniu (np. w celu zmiany tego wyroku). Opłata od wniosku o zmianę wyroku rozwodowego (np. w zakresie ograniczenia kontaktów) wynosi 100 zł.

Ograniczenie kontaktów z rodzicem może mieć znaczący wpływ na dziecko, zarówno emocjonalnie, jak i psychologicznie. Ważne jest zapewnienie wsparcia i opieki psychologicznej dla dziecka w takich sytuacjach.: Decyzje sądowe dotyczące ograniczenia kontaktów mogą być modyfikowane w przyszłości, jeśli sytuacja się zmieni. Na przykład, jeśli rodzic wykaże poprawę i będzie mógł zapewnić bezpieczne środowisko dla dziecka. Ostatecznie, celem sądu jest zawsze zabezpieczenie najlepszego interesu dziecka, zapewniając mu bezpieczeństwo, zdrowie i odpowiednią opiekę. Ograniczenie kontaktów z dzieckiem jest decyzją trudną, ale w niektórych przypadkach konieczną dla zapewnienia jego dobra.

Kontakt w zakresie porady prawnej dotyczącej prawa rodzinnego i ograniczenia kontaktów

Kancelaria Adwokacka B-Legal Toruń, adwokat rozwodowy Katarzyna Bórawska

Telefon: +48 607-576-294

E-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Sfałszowanie dokumentu to przestępstwo przewidziane w polskim prawie karnym, a jego kwalifikacja i sankcje są określone w Kodeksie Karnym. Samo sfałszowanie dokumentu jest kwalifikowane jako przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów. Jaka grozi za to odpowiedzialność karna?

Sfałszowanie dokumentu

Kodeks karny przy fałszerstwie dokumentów (art. 270 KK) wskazuje, iż karze z tytułu popełnienia tego przestępstwa podlega osoba, która w celu użycia za autentyczny, podrabia lub przerabia dokument lub takiego dokumentu jako autentycznego używa. Podrabianiem jest nadanie jakiemuś przedmiotowi (np. pismu) pozorów dokumentu w celu wywołania wrażenia, że zawarta w nim treść pochodzi od wymienionego w nim wystawcy, podczas gdy w rzeczywistości tak nie jest. Przerobienie polega na zmianie treści istniejącego, autentycznego dokumentu - może polegać m.in. na dokonaniu skreśleń, dopisków, wymazań. „Użycie za autentyczny” to zaś przedstawienie lub przedłożenie podrobionego czy przerobionego dokumentu osobie prywatnej albo instytucji, czyli wykorzystywanie funkcji, jakie może pełnić taki podrobiony czy przerobiony dokument.

Definicja dokumentu została zaś wskazana w art. 115 § 14 KK, według którego dokumentem jest każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji, z którym jest związane określone prawo, albo który ze względu na zawartą w nim treść stanowi dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne.

            Jako przykłady sfałszowania dokumentu można wskazać natomiast:

  • podrobienie podpisu – tj. podrobienie czyjeś sygnatury lub podpisu pod dokumentem,
  • zmiana treści dokumentu – czyli zmiana danych w dokumencie w taki sposób, aby wprowadzić kogoś w błąd co do jego treści,
  • stworzenie fałszywego dokumentu – tzn. utworzenie całkowicie fałszywego dokumentu, który ma wyglądać na autentyczny.

Odpowiedzialność karna

Jeśli chodzi zaś o odpowiedzialność karną, to osoba, która w celu użycia za autentyczny, podrabia lub przerabia dokument lub takiego dokumentu jako autentycznego używa, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Jest to zatem stosunkowo surowa kara. Tej samej karze podlega, kto wypełnia blankiet, opatrzony cudzym podpisem, niezgodnie z wolą podpisanego i na jego szkodę albo takiego dokumentu używa. Kodeks przewiduje w tym przypadku tzw. wypadek mniejszej wagi – bowiem w wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Co ciekawe, karalne jest także samo przygotowanie do popełnienia wskazanego przestępstwa. Kto bowiem czyni przygotowania do tego przestępstwa, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Szczególny rodzaj odpowiedzialności ustawodawca przewidział natomiast za fałszerstwo materialne dokumentów, jakimi są faktury (art. 270a KK). Zgodnie z tą regulacją, osoba, która w celu użycia za autentyczną, podrabia lub przerabia fakturę w zakresie okoliczności faktycznych mogących mieć znaczenie dla określenia wysokości należności publicznoprawnej lub jej zwrotu albo zwrotu innej należności o charakterze podatkowym lub takiej faktury jako autentycznej używa, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Tutaj ta odpowiedzialność karna jest zatem jeszcze wyższa (zaostrzona). Co więcej, jeżeli sprawca dopuszcza się takiego wobec faktury lub faktur, zawierających kwotę należności ogółem, której wartość lub łączna wartość jest większa niż pięciokrotność kwoty określającej mienie wielkiej wartości, albo z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu – to wtedy podlega on karze pozbawienia wolności od lat 3 aż do 20 lat!

Z uwagi na to, sfałszowanie dokumentu jest przestępstwem o znaczącym znaczeniu ze względu na destabilizację zaufania do dokumentów oficjalnych i wiarygodności dokumentacji. Przepisy prawne przewidują surowe kary dla osób dopuszczających się tego rodzaju czynów, ponieważ ma to poważne konsekwencje dla funkcjonowania społeczeństwa i prawa. Warto wobec tego zawsze działać zgodnie z prawem, respektując integralność dokumentów i dokumentacji oficjalnej. W innym wypadku możemy narazić się bowiem na odpowiedzialność karną z tego tytułu.

Kontakt w zakresie porady prawnej dotyczącej prawa karnego i sfałszowania dokumentu

Kancelaria Adwokacka B-Legal Toruń, adwokat rozwodowy Katarzyna Bórawska

Telefon: +48 607-576-294

E-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Kancelaria Adwokacka B-Legal Toruń, adwokat rozwodowy Katarzyna Bórawska